WIEK PUSTEJ WOLNOŚCI

Otóż trzecia z wymienionych epok, „wiek pustej wolności” — jak ją nazywa Fichte — stanowi epokę panowania pospolitego rozsądku, nie uznającego niczego, czego nie jest w stanie pojąć i traktującego ustalone przez siebie prawdy jako wieczne i niezmienne. Epokę tę przeciwstawia autor wiekowi nauki (epoka wiedzy rozumnej), który charakteryzuje się ciągłym rozwojem pojęć i ujmowaniem przy ich pomocy wszystkiego, co istnieje, „ów […] wiek pustej wolności nie wie wcale, że z trudem i mozołem trzeba dopiero opanować sztukę pojmowania, lecz posiada pod ręką w gotowej postaci określoną ilość pojęć i określony zdrowy rozsądek ludzki, które są mu wrodzone bez najmniejszego wysiłku z jego strony i używa teraz tych pojęć i tego zdrowego rozsądku jako miernika wszystkiego, co obowiązuje i co istnieje. W stosunku do wieku nauki — ironizuje Fichte — wiek ten ma tę wielką przewagę, że wie wszystko, choć niczego się nigdy nie uczył i może wyrokować o wszystkim, z czym się spotyka, bez żadnej potrzeby uprzedniego zbadania sprawy” (s. 154).

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *